گونه های ملتهب رجّاله

از پس هزار فتنه ی روسپیان

تعصبی کور که از شقیقه های متورم سیاهی

                                                             بیرون می جهید.

 

شب بود

و شب آبستن بود

هرزگان قابله ی زادن حادثه ای سرخ

                                           مرگی بزرگ

 

خونت

مورّخی که داغ نها د

سرخ ترین باور را

برشانه های ملتهب سبزترین سجّاده ها                                  

حالا همیشه نامت   را

                           ـ نام بلندت را ـ

هزار محراب خمیده قامت

                               فریاد می کشد.

گلدسته ها

-  هرروز-

به خونخواهیت قیام می کنند

هیچ سوری

سپید نمی کند

جامه ی سوگوار کعبه را

 

امروز

 آن روز را

از پس هزار فلق اندوه نگریستم

                                         گریستم...